16 Οκτ 2018

Γκρίζο, σαν και τα μάτια σου (φθινοπωρινές ιστορίες)




Φθινοπώριασε. Επιστρέφω στο σπίτι από τον δρόμο με τα πλατάνια, περπατώντας. Δεν πήρα αυτοκίνητο σήμερα ούτε λεωφορείο ούτε ποδήλατο. Τίποτα τελοσπάντων που να κινείται πάνω σε ρόδες. Σήμερα είχα μια λαχτάρα να περπατήσω! Μια λαχτάρα άλλο πράγμα σου λέω.

Πήγα και πήρα χρώματα. Πολλά χρώματα. Βασικά πήρα όλων των ειδών τα χρώματα. Όταν πάω σπίτι θα κάτσω να κάνω και συνδυασμούς. Που να ‘βλεπες τι συνδυασμούς μπορώ να φτιάξω...
Και μετά θα κάτσω να ζωγραφίσω. Θα φτιάξω εσένα. Τα μάτια σου. Έχεις κάτι μάτια που έτσι και ξεχαστείς για πολύ ώρα πάνω τους, πάει… τέλειωσες… σε ρουφήξανε και μετά χάθηκες. Μια φορά την πάτησα κι εγώ μαζί σου. Σε κοίταξα για πολλή ώρα και μετά πάει… πνίγηκα.
Κι από τότε δεν βγήκα ξανά στην επιφάνεια. Έμεινα εκεί μέσα. Όχι ότι είναι άσχημα στα σκοτάδια σου. Οπωσδήποτε όμως είναι μοναχικά. Και δεν είναι ότι δεν μου αρέσει η μοναξιά, φίλοι είμαστε. Αλλά εκεί μέσα στον δικό σου τον βυθό φοβάμαι.
Εσύ μου χες πεις μια φορά πως έτσι και βουτήξεις στα απύθμενα κάποιου, μένεις εκεί για πάντα. Δεν σε πίστεψα τότε. Δεν ήξερα.  

Θυμάμαι όταν κάποιο πρωί με πήρες από το χέρι και περπατήσαμε πέρα μακριά, σε κάτι δάση σκοτεινά και ύπουλα κι εγώ έσκυψα και έκοψα μια παπαρούνα από το χώμα και σου την ακούμπησα στην παλάμη σου.
«Κατακόκκινη, σαν και τα πάθη μας» μου πες.
Κι εγώ φοβήθηκα τα πανύψηλα δέντρα με τους κορμούς τους που άπλωναν τα κλαδιά τους σαν φαντάσματα. Αλλά εσύ με έσφιξες απάνω σου κι όταν σήκωσα ψηλά το κεφάλι μου είδα μια γαλάζια τρύπα στον ουρανό.
Είδες τα μάτια μου και μάντεψες την απορία μου.
«Απέραντο γαλάζιο» είπες «σαν και τα λάθη μας».
Και όταν πάλι ένα βράδυ φτάσαμε στα βαθιά μια θάλασσας οι δυο μας, κι εγώ τρόμαξα από το απόλυτο κενό που κυριάρχησε ξαφνικά γύρω μας, εσύ με αγκάλιασες πάλι σφιχτά, μέχρι που πήγε να μου κοπεί η ανάσα κι εγώ για να αποτάξω τους φόβους μου σε ρώτησα τι χρώμα είναι η μοναξιά. Κου μου ‘δειξες γύρω μου.
«Μαύρο» ψιθύρισες.
Εγώ όμως διαφωνώ. Η μοναξιά μπορεί να είναι και λευκή.
Κι όταν ένα βράδυ ξαπλώσαμε σε μια παραλία και δεν μίλησε κανείς μας για ώρα σε ρώτησα τι χρώμα θα έδινες στη σιωπή.
Κι εσύ μίλησες ύστερα από ώρα πολύ.
«Λευκό».
«Σαν τί;»
«Σαν και το τίποτα».

Ο αέρας έριξε κάτω μερικά φύλλα. Στάθηκα να τα νιώσω να χαϊδεύουν το κορμί μου καθώς κατηφόριζαν προς της γη. Ωραία ήταν. Θυμήθηκα που έλεγες που το χρυσαφί χρώμα του φθινοπώρου δε συγκρίνεται με τίποτα. Είχες δίκιο. Από τότε αγάπησα τα χρώματα. Και τα πινέλα. Και τις παλέτες. Κι εσένα. Απ’ όλα πιο πολύ,  εσένα.
Κοίταξα ψηλά. Είχε τεντωθεί στον ουρανό το ουράνιο τόξο. Θυμήθηκα που μια φορά σε προκάλεσα να μου πεις τι χρώματα έχει.
«Τα χρώματα της Ίριδας» απάντησες σκυφτός.
«Σαν τί;» σε ρώτησα.
«Σαν ψέμα» είχες πει. Κι είχες βυθιστεί σε κάτι, όλο δικό σου.

Κι όταν κάποτε είπες πως θα έφευγες, κοίταξα τα μάτια σου για τελευταία φορά. Να κάνω μια γερή βουτιά μέσα σου. Κι ας πνιγόμουν.
Από τότε κάθε μέρα βγαίνω έξω και ρουφάω τα χρώματα. Μετά γυρνάω σπίτι και ζωγραφίζω. Κάθε μέρα και κάτι άλλο. Μόνο τα μάτια σου μένουν πάντα ίδια. Ίδια και άπατα.
Αφού δεν μπορώ να έχω τα μάτια σου δικά μου τότε εγώ θα τα ζωγραφίζω, αποφάσισα μια μέρα. Θα τα δείχνω στους ανθρώπους για να δουν τι όμορφα μάτια υπάρχουν σε αυτή την πλάση.
 Και δεν φοβάμαι πια ούτε τα δάσα ούτε τις θάλασσες. Βούτηξα μέσα σου και δεν πνίγηκα. Μόνο εκείνο το «θα μου λείψεις» που νομίζω πως άκουσα να ψιθυρίζει ο αέρας καθώς έφευγες δεν κατάφερα ακόμα να φτιάξω με χρώματα. Ίσως, και να μην ειπώθηκε ποτέ.
Εξάλλου δεν χρειάζομαι και πολλά χρώματα. Ίσα γκρίζο να χω.
Γκρίζο!
Σαν και τα μάτια σου.


Αυτή η είναι η ιστορία μου που συμμετέχει στο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου στο κείμενο !!!
Ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεσκονίσω τα "συρτάρια" μου. Μαρία ευχαριστώ που με "ανάγκασες" να θυμηθώ κάτι ξεχασμένες άναρχες σκέψεις!



Καλησπέρες φίλοι! 

10 σχόλια:

  1. Μελαγχολικό και όμορφο σαν το φθινόπωρο...
    Σ΄ευχαριστώ πολύ Ελένη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ σε ευχαριστώ που με κούρδισες ξανά!!!! είναι σημαντικό όταν έχεις βουλιάξει να έρθει η αφορμή να σε ξεκολλήσει!!!!
      Τα φιλιά μου!!!

      Διαγραφή
  2. Με μελαγχόλησες, αλλά μου άρεσε! Τρυφερό, συγκινητικό... μπράβο σου Ελένη μου!!
    Φιλιά πολλά
    Μαρίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ελένη !!!!!!
    σε παρακαλώ καλή μου, για κάνε πιο συχνά αυτά σου τα ξεσκονίσματα ! για σε παρακαλώ !
    Για να έχουμε τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε μια υπέροχη αισθαντική γραφή. Μια γραφή με τόλμη, με λυρισμό, με αισθήματα. Με εικόνες.
    Μου άρεσε πάρα πολύ. Υπέροχο κορίτσι μου.
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι κι αυτό ένα ελάττωμα... να χώνονται όλα σε σκοτεινά "συρτάρια". Κάποτε όμως βλέπουν το φως και χαίρομαι πραγματικά που υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσουν!
      Όμορφες καλησπέρες!!

      Διαγραφή
  4. Πάρα πολύ ωραίο κείμενο για ένα ζευγάρι μάτια της ζωής μας...
    Υπέροχο μέσα σε όλη του τη μελαγχολία! 🧡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ¨ξεσκονίζεις" , χαζεύεις, αναπολείς. Υπέροχο είναι !...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ο λόγος δικός σας: